درباره manchester by the sea
شاید در زندگی بسیاری از ما احساس درد و رنج و غم و اندوه بسیار آشنا بنظر برسد ، اما در زندگی مردی به نام «لی چندلر» ، غم، درد، اندوه و رنج، یک احساس نیست بلکه سبک زندگی انتخابی است. انتخابی که قرار نیست به پایانی خوش و سعادتمندانه ختم شود. انتخابی از سر استیصال و ناتوانی هم نیست، چرا که او هنوز بقدر کافی جوان است و در گذشته نیز بسیار سرزنده بوده ! بنابراین کافی بود اراده کند تا تمام غمش را در یک گوشه پنهان کند، همانطور که «رندی» همسر سابقش با همه ی غمی که داشت، با آن کنار آمده و زندگی جدیدی را از سر گرفته بود. بنابراین لی این سبک زندگی را هوشمندانه برگزیده بود.
وقتی این فیلم را برای دیدن انتخاب کردم ، معیارم نامزدی فیلم برای اسکار بود، فکر کردم سرشار از جملات و دیالوگ های دهن پر کن باشد. اصلا اسم فیلم بنظرم بار مثبت عجیبی داشت، فکر می کردم به تماشای یک عاشقانه بنشینم. اما هیچ کدام از این ها نبود. دیالوگ ها در واقع دیالوگ نبودند،زبان بدن بودند! با خشم های پنهانی ای که کلمه نمی شدند،بلکه بازیگر بازی شان میکرد.
نمی دانم چنین فیلمی را چگونه می توان توصیف کرد ، چون خیلی واقعی بود گو اینکه لحظات معمولی یک زندگی روتین باشد که بخواهی برای کسی شرحش بدهی و به همان نسبت فیلم قدرتمندی بود دقیقا به همین دلیل که خیلی واقعی و رئال بود.
